Door Anna Kole-Vos
‘Lieflijke voeten’ was het thema van de Missieconferentie 2025, dat in het eerste weekend van maart plaatsvond in Amerongen. Er waren veel verschillende deelnemers: jong, oud, klaar om uitgezonden te worden of nog aan het begin van de zoektocht. Ik sprak Rianne, Hannah, Willeke en Lieke. Waar zien zij hun voeten heengaan?
Riannes voeten zijn al ver op weg: halverwege augustus mag ze naar Thailand vertrekken om daar les te geven en de goede boodschap te verspreiden. Haar verlangen voor zending begon op het moment dat ze Jezus leerde kennen. Toen Rianne met een klasgenootje meeging naar haar familie, deed een zwager de deur open en hij gaf Rianne een hand om zich voor te stellen. Daarbij vroeg hij: ken jij Jezus persoonlijk? “Ik had jaren in de kerk gezeten,” vertelt Rianne, “maar ik wist niet dat je Hem persoonlijk kon kennen.” Niet lang na die avond ging ze op haar knieën en ze wist: Jezus heeft alles voor haar opgeofferd – ze hoeft zelf niets meer mee te brengen. Sindsdien ervaart Rianne echte vrede en op dat moment begon ook haar verlangen voor zending. Ze wist dat iedereen de vraag moest horen die haar leven had veranderd. Ze bad of God haar wilde zenden, terwijl ze op dat moment nog niet eens wist dat dat als opdracht in de Bijbel stond.
Rianne deed veel Bijbelstudies met onder andere de zus en zwager van haar klasgenootje en ging daarna naar de Bijbelschool om God nog beter te leren kennen. Ook ging ze verschillende keren met een groep jongeren de straat op om te evangeliseren. Haar leven veranderde volledig en het kostte haar veel – maar het was het allemaal waard, vindt Rianne.
Haar zoektocht naar Gods wil voor haar leven kreeg langzamerhand steeds meer vorm dankzij onder andere een open dag van OMF Nederland, de Missieconferentie en een bezoek aan zendingswerkers in het veld. Ze wilde praktisch dienen en besefte dat ze ook haar talenten en pedagogische opleiding mocht inzetten. Rianne ziet Gods leiding vooral waar verlangens samenkomen met mogelijkheden, en het hebben van vrede in de stappen die ze zet. Ze noemt een voorbeeld: “In de kerkdienst van een tijd geleden preekte de voorganger over ‘Heer, zend mij’. Hij zei tegen mij: mooie tekst, hè Rianne. Ik wilde hier geen bevestiging in zoeken, want ik wist dat hij zijn opmerking vooral maakte omdat hij zich bewust was van mijn zoektocht. Maar toen zette ik op de terugweg in de auto de radio aan, en was het eerste wat opkwam: ‘Ik heb je bij je naam geroepen’.” Rianne glimlacht bij de herinnering. “De Heer bevestigt op manieren die ik nooit had kunnen bedenken. Hij heeft me echt als liefdevolle Vader geleid.”
Ook Hannah ervaart Gods leiding in haar leven: door puzzelstukjes die in elkaar vallen of deuren die juist dichtgaan, heeft God haar richting gegeven bij het maken van haar studiekeuze en het vinden van een baan. Hannah is naar de Missieconferentie gekomen om samen met andere mensen na te denken over Gods opdracht. Ze voelt zich bemoedigd door alle verhalen van Gods werk in het leven van anderen; niet alleen door de ervaringen van de zendingswerkers, maar ook door wat de deelnemers delen over hun leven. Zending is voor haar altijd al een belangrijk thema geweest: Hannah heeft van haar vierde tot haar achttiende in China gewoond. Nu zit ze in een thuisfrontteam van een zendingswerker. Ze gelooft dat zending een opdracht is voor iedereen, maar is zelf nog op zoek naar hoe ze dat vorm kan geven in haar eigen leven. Op dit moment ziet Hannah zichzelf nog vooral aan de zendende kant, maar ook bij haar nieuwe baan is ze bezig met missie: “Ik vind het belangrijk dat mensen iets van God zien in de manier waarop ik leef. Ik vind God uitdragen via een relatie belangrijk: als ik bijvoorbeeld één op één met iemand lunch en diegene deelt zijn levensverhaal, dan kan ik daar een ingang vinden om het over Jezus te hebben. Maar ik geloof dat evangeliseren altijd begint met luisteren naar een ander, en bidden voor mogelijkheden om iets te delen over wie God voor mij is.”
Voor Willeke en Lieke is zending niet al van jongs af aan vanzelfsprekend. Beiden zijn grootgebracht in een gereformeerde achtergrond, maar waar Lieke nog steeds in dezelfde kerk zit, verliep het bij Willeke anders. Zij kwam op haar twintigste tot geloof, volgde een discipelschapstraining en wordt binnenkort lid van de Christengemeente in Ermelo. Ze ziet dat ook Nederland een zendingsland is en evangeliseert dan ook regelmatig op straat. Haar verlangen voor zending begint bij het verlangen van God: omdat Hij ernaar streeft dat iedereen Hem kent en in Hem gelooft, moeten wij dat ook doen. Toch vindt ze het makkelijker om op straat te evangeliseren dan onder mensen met wie ze al langer een relatie heeft opgebouwd. Zo heeft ze met haar collega’s in het begin wel eens een gesprek over het geloof gehad, maar daardoor zijn ze haar al snel gaan mijden. Willeke ziet dat zending betekent dat we in alles van God afhankelijk moeten zijn: “In Nederland is het makkelijk om wereldgelijkvormig te worden – daardoor denken we dat we het zelf allemaal wel kunnen. Maar we moeten helemaal op God leunen, in alles: Hij voorziet in elke nood.”
Lieke zit niet alleen nog in de kerk waar ze is opgegroeid, maar ze is nu ook docent op een reformatorische school, en ze gelooft dat dat ook de plek is waar God haar nu wil hebben. “Maar God heeft wel Zijn route met mij afgelegd,” vertelt ze. Haar geloof was een tijdlang minder levendig toen ze op de kunstacademie zat, maar inmiddels is het vuur voor God weer aangewakkerd. Lieke bidt of Hij haar wil gebruiken in haar werk. Ze vermoedt dat veel kinderen levende voorbeelden missen, van mensen die getuigen van Jezus en hoe je het christen-zijn praktisch kan invullen. Lieke verlangt ernaar om dat voorbeeld te zijn en voelt zich daar door de Missieconferentie in gesterkt. Ze ervaart dat ze uit zichzelf dat verlangen niet in stand kan houden en dat God haar moet voeden: “Door Hem krijg ik liefde tot anderen en liefde voor Hem.”
Naast deze vier deelnemers waren er nog ruim zeventig anderen die ook wilden nadenken over Gods opdracht. Met zoveel gelijkgestemden op zoek naar wat Zijn plan is, kan niet anders dan bemoedigend zijn: Rianne, Hannah, Willeke en Lieke kunnen dit in ieder geval bevestigen. Zo mogen ook wij onze voeten op Gods weg zetten, met de wetenschap dat ieder die Zijn naam aanroept, zalig zal worden.



