Leestijd: 2 min. | Anna Kole-Vos
Uit bed komen is soms moeilijk, maar toch staat Sam Warner al om 7.00 op. Als deze Nederlandse Brit nog tijd heeft voor een ontbijtje, eet hij snel wat yoghurt met daarin één van de betere geneugten van ons koude kikkerlandje: hagelslag. Als er geen tijd is, springt hij samen met zijn vrouw Kely de auto in. Die zet hij af bij de school waar ze lesgeeft, waarna hij zelf de trein pakt naar Amersfoort.
Sinds drie jaar werkt Sam bij OMF Nederland als Serve Asia-coördinator. Serve Asia is het korte termijn-zendingsprogramma van OMF, waarmee jongeren en/of geïnteresseerden kunnen ontdekken of zending goed bij hen past en wat God voor hen in petto heeft. Sam begeleidt jongeren in aanloop naar een korte zendingsreis, zowel op praktisch als geestelijk gebied.
Bij zijn aankomst op kantoor is de eerste – hard nodige – stop het koffiezetapparaat. Als Sam inderdaad thuis niet heeft kunnen ontbijten, haalt hij nog snel ergens een koekje vandaan en dan begint hij aan zijn tocht naar boven. Ondanks dat het maar twee trappen zijn, duurt het toch vaak wel een kwartier. Met sommige mensen monden de hallo’s en howareyoudoings al snel uit in een uitgebreid onderonsje (vooral met Sams mede-Brit, genaamd Sam Lee).
Het is iets moeilijks, vindt Sam, om alles volledig aan God over te geven en te vertrouwen dat Hij zal voorzien.
Aangekomen bij zijn bureau kan het heen-en-weer-gemail beginnen. Als tussenpersoon heeft Sam steeds contact met het zendingsveld en de Serve Asia-werker. In welk land kunnen zij terecht, wat is een goed moment, is er iemand die hen kan begeleiden? Gelukkig wordt er niet alleen maar gemaild: zo nu en dan bereidt hij een trainingsdag voor, om de Serve Asia-werkers goed voor te bereiden op hun reis. Verder voert hij één-op-één gesprekken met Serve Asia-werkers: die zijn toch wel het leukst. Tijdens een debrief hoort hij alle over Aziatische avonturen die ze op hun zendingsreis hebben beleefd.
Deze baan gaat binnenkort echter naar iemand anders: Sam en Kely hopen namelijk later dit jaar zelf naar Japan te vertrekken, als lange termijn-zendingswerkers! Ook daar moet natuurlijk van alles voor geregeld worden. Op dit moment zijn hij en Kely bezig met hun medische keuring: röntgenfoto’s en bloedtests zijn tegenwoordig de orde van de dag.
Iets anders waar Sam en Kely veel mee bezig zijn en tegelijkertijd proberen los te laten, is de financiële ondersteuning. Japan is een duur land en ze hebben bij lange na nog niet genoeg geld bij elkaar om zichzelf te onderhouden. Het is iets moeilijks, vindt Sam, om alles volledig aan God over te geven en te vertrouwen dat Hij zal voorzien. Hij weet wel dat het zo is: alle keren dat ze hebben geprobeerd om geld binnen te halen, werkte het niet. Maar juist vanuit onverwachte hoeken zijn er allerlei giften binnengekomen. Het is bijzonder bemoedigend om Gods hand hierin te zien. Je zou denken dat dat het makkelijker maakt om God te vertrouwen, maar toch blijft het een uitdaging. Zeker omdat als er niet genoeg geld is, ze ook niet kunnen vertrekken.
God blijft hen hier echter in bemoedigen. Onlangs was dat via het verhaal van de wonderbare spijziging. Er moesten vijfduizend monden gevoed worden; in die tijd moet dat ten minste een half jaar loon gekost hebben. De discipelen vragen aan Jezus: waar moeten we zoveel broden vandaan halen dat al deze mensen genoeg te eten hebben? Juist de discipelen, die al langere tijd met Jezus opliepen en Zijn wonderen hadden gezien, hadden steeds weer dezelfde twijfels. Hoe moet dit? Gaat dit wel lukken? Maar toen er vanuit de menigte vijf broden en twee vissen kwamen, was het voor Jezus geen probleem om dat te vermenigvuldigen. Dat bemoedigde Sam. Hij hoeft zich geen zorgen te maken over het geld: wat er ook zal binnenkomen, God zal het vermenigvuldigen. Hij is tenslotte een God van wonderen.
