Vietnam, kleurrijk in ontwikkeling

Vietnam, kleurrijk in ontwikkeling – door Robert en Marianne *

Vietnam, een land gekleurd door oorlogen. Een land bekleed met een prachtige natuur, vogels, bloemen en een vruchtbare bodem. Vietnam, een land in ontwikkeling. Steeds meer mensen spreken Engels, internet is er overal, industrie komt de grond uit en men slaat de handen ineen voor een betere wereld.

Onze route door Vietnam ligt deze week onder een stofwolk, opgeblazen door grote trucks die suikerriet, maïs en cassave vervoeren. Ze denderen over de wegen, vinden al toeterend hun weg. Het is een gekrioel van motoren, auto’s, fietsen, mensen en koeien langs de weg. Zelfs grote vrachtauto’s stoppen op de snelweg om buffels over te laten steken. De lucht is doordrongen van een verbrandingslucht, vuil en bladeren, die prikkelt in je neus. Zo ligt onze route bedekt onder de rook. En zo ligt Vietnam bedekt onder een wolk van een denken dat niet open staat om hun Schepper te leren kennen.

De zon schijnt door de bedekking heen, dat maakt dat de zon zalmkleurig is. Bergen, grillig en donker doemen op uit dromerige rookpluimen. Wiegend in hun rookjaponnen staan ze daar te treuren over het land. De landerijen zijn stoppelig, men heeft hun rijst genomen. De buffels mogen nu vrij hun gang gaan, rollen zich in de blubber en eten de stoppels van het land. Soms zitten er van die prachtig witte reigerachtige vogels in de bomen aan de randen van de rijstvelden. Pas als ze opvliegen vallen hun poten op, zwart. Zij zijn een mooi beeld van mensen die zo mooi en aardig lijken te zijn, totdat ze in beweging komen en je hoort hen spreken, je luistert naar hun verhalen, je ziet hun werken, … dan verliest de pracht zijn glans. Ze weten nog niet dat hun hart schoongewassen kan worden door het bloed van Here Jezus.

Men werkt aan wegen, kuilen worden gedicht, op andere delen ligt grind, vermalen door ‘steenvreters’, machines die grote stenen vermalen tot grind. Af en toe staan we stil om met het gps-systeem op de kaart te kijken. Verdwalen kunnen we niet. De Vietnamees schijnt zijn weg te kennen, je ziet nooit iemand die de weg kwijt is. Maar dé Weg, die kennen ze niet! De Waarheid, daar hebben ze niet van gehoord! Het Leven denken ze niet nodig te hebben! Hoe kunnen zij dan horen van dé Weg die leidt ten Eeuwige Leven als wij ons stilhouden?

In de gebieden waar we geweest zijn weten we dat er mensen wonen die de Weg wel gevonden hebben, het Eeuwige Leven al verkregen hebben. Druk wordt vaak gebruikt om hen te bewegen terug te keren naar de oude weg. Zij worden gevolgd, geïntimideerd, geplaagd, soms bedreigd. Velen zijn na de keuze om de Here Jezus te gaan dienen bang geworden. Jong in het geloof laten ze zich weer een juk opleggen. Eén op de vier gelovigen houdt stand, neemt het op de koop toe dat er gedreigd wordt om ontslagen te worden, gewaarschuwd wordt dat hun kinderen niet verder mogen leren. Veel gezinnen zijn verscheurd. Een moeder gelooft in de Heiland, terwijl de vader een aanhanger is van het regime, of omgekeerd. Kinderen worden heen en weer geslingerd tussen twee werelden. Is dit de generatie die hun vrijheid ten volle zal kunnen leren kennen?

Vrijheid, waar men in Vietnam voor gevochten heeft, waar zo velen voor gestorven zijn. Konden ze maar begrijpen dat ze ondanks hun vrijheid nog steeds een Verlosser nodig hebben. Eén van hun oud-verzetsstrijders overleed in oktober 2013 op 102-jarige leeftijd. De man heeft zijn leven ingezet voor volk en vaderland; niet voor zijn eigen portemonnee. Hij wordt geëerd als een held. Er hingen zwarte banden om de vlag heen, het land was in rouw. Alle evenementen werden stopgezet. Geen bar was er meer open. Wat een rust! Deze man heeft het op eigen kracht en inzet gedaan. De Here Jezus echter heeft zich ingezet voor Alle Mensen! Is gestorven voor Alle zonden. Is verlangend dat een Ieder tot bekering zal komen. Wat heeft dit land deze boodschap van vergeving nodig! Mensen leven echter onder een bedekking van eigen trots en wrok voort. Slechts een enkeling heeft de vergeving ontvangen van hun zondeschuld.

In de steden kunnen mensen vrijelijk hun geloof belijden. Op het platteland is het vaak nog een ander verhaal. Doch op een creatieve manier zijn er legio mogelijkheden om in te spelen op de geestelijke nood. Wie wil er gaan? Wie weet zich geroepen om de bevolking in Vietnam te helpen dé Weg te vinden? Zoekend gaan ze voort naar een beter leven. Wij echter, die het Eeuwige Leven hebben ontvangen om niet, hebben de taak om voorbede te doen en te zaaien. Dan is er de belofte dat God de Vader, de Landman, het zaad zal doen ontkiemen. De Here God is bewogen met een ieder! Of het nu de Tho, de Muong of de Vietnamees is. Want er staat geschreven:

Dit is goed en aangenaam voor God, onze Heiland, die wil, dat alle mensen behouden worden en tot erkentenis der waarheid komen. Want er is een God en ook een middelaar tussen God en mensen, de mens Christus Jezus, die Zich gegeven heeft tot een losprijs voor allen. (1 Tim. 2:3 – 6)

* Namen zijn om veiligheidsredenen gefingeerd.

Start typing and press Enter to search