Vier jaar wachten…

Gaat het dan nu echt gebeuren? Is dit het moment? Een vraag die we de afgelopen vier jaar heel vaak hebben gesteld. Een vraag die hoop uitstraalt, maar ook een zekere machteloosheid. En dat zijn precies de gevoelens waar we tussen schommelen als we een nieuwe gemeente stichten.

Vier en een half jaar geleden verhuisden we naar Manchakhiri, een district zonder kerk in de provincie Isaan, in het Noordoosten van Thailand. Een christelijke basisschool daar was onze ‘brug’ om mensen over de Here Jezus te kunnen vertellen.

Al snel ontmoetten we lokale christenen die geen kerk hebben om naar toe te gaan. Een andere vrouw komt tot geloof. Binnen de kortste keren komen we bij elkaar om God te aanbidden en samen de Bijbel te lezen. We wisten niet dat een kerk planten zo makkelijk kon zijn.

Niet veel later krijgen de twee christelijke families onoplosbare problemen met elkaar en overlijdt de vrouw die drie maanden daarvoor tot geloof was gekomen. Weg is de gemeenschap…

Vol enthousiasme ontvangen we een team Thaise studenten die een week komen helpen evangeliseren. Ze slapen ergens in de regio, in een dorp waar we al contacten hebben. De week werpt z’n vruchten af. Op de eerste zondag komen we met ongeveer 15 mensen bij elkaar. De mensen zijn oprecht geïnteresseerd. God verschijnt op wonderbaarlijke wijze in dromen. Twee maanden later vragen we ons af waarom er niemand meer komt opdagen…

Dit zijn slechts twee van een grote hoeveelheid voorbeelden. We dachten te staan bij de geboorte van een nieuwe gemeente. We zagen Gods Geest mensen in beweging zetten, maar we zagen dezelfde mensen vervolgens hun eigen weg gaan.

We vertellen veel mensen over de Here Jezus, we wijzen hen op Hem. We vertellen over Zijn genade en hoe belangrijk het is Hem te gehoorzamen. We verdiepen ons in de Thaise en Isaanse cultuur om een goede aansluiting te vinden. We moedigen de lokale christenen aan om bekenden over hun geloof te vertellen. Maar als het er op aan komt sta je erbij en kijk je er naar. God moet Zijn kerk bouwen.

Sinds een half jaar zien we God weer op bijzonder wijze aan het werk. Het lijkt er op dat God zijn kerk aan het bouwen is in Manchakhiri. Soms vraag ik me stiekem af: “Wanneer begint dit bouwwerk weer af te brokkelen?” We hebben zo veel hoopgevende dingen gezien die als een plumpudding in elkaar stortten…

Maar deze keer lijkt het anders. In de afgelopen maanden zijn acht mensen tot geloof gekomen, mensen werden op bijzondere wijze door God geroepen. Wij hoeven de mensen niet zelf bij de kerk te trekken, maar er is een diep verlangen om samen kerk te zijn en God te dienen. Een wonder om te zien en zeker de moeite waard om vier jaar op te wachten!

Start typing and press Enter to search