Het volk dat in duisternis wandelt…

Ik ken een land waar al 70 jaar geen vrijheid is om te denken, te geloven, te zeggen wat je wilt. Niet voor te stellen voor een vrijgevochten Hollander, zelfs niet als je zelf ter plekke bent! Een land waar ruim 60 jaar geleden een grote razzia gehouden werd waarbij rond de 200.000 christenen vermoord werden en alle kerken vernietigd.

Ik weet dat in dit land mensen honger lijden, maar zie het niet! En waar het verschil tussen de levensstandaard van het gewone volk en de hoge partijleden en militairen steeds groter wordt. Een land waar duizenden mensen ’s winters in de kou zitten en onvoldoende elektriciteit hebben om hun huizen te verlichten. Ik zag in dit land kinderen die in de leugen worden opgevoed; de leider als een god en vader leren eren.

Ik was in dit land waar een niet te beschrijven leed geleden wordt….

En toch is dit een land waar het grote MAAR van God klinkt en in het verborgene zichtbaar is voor degenen die oren hebben om te horen en ogen hebben om te zien.

Dit is een land waar de satan zijn klauwen in vastgezet heeft, maar  waar God Zelf bemoeienis mee heeft. Dit is een land, waar de kerk groeit tegen de verdrukking in! Een land waar gelovigen niet vragen om te bidden of hun verdrukking ophoudt, maar of zij standvastig zullen zijn tot het einde. Een land waar gelovigen bidden of Jezus de leider en degenen die bij hem horen, bekeert. Een land waar gelovigen bidden voor hun broeders en zusters in het vrije westen omdat ze hebben gehoord dat het geloof van die broeders en zusters niet diep geworteld is.

God Zelf weeft een wereldwijd netwerk van gebed om dit land heen. Hij geeft mensen uit allerlei landen missie om in dit land te gaan wonen, om er te zijn als beelddrager van het Vleesgeworden Woord.  Een land waar de duisternis heerst, maar waar het Licht het in zoveel harten wint van de duisternis.

“Ik stond in de metro geklemd tussen een massa mensen en bad: ‘Here, als er kinderen van U zijn die nu dicht bij mij staan, laat hen dan bemoedigd worden door het feit dat wij hier zijn’.  Terwijl ik dat bad stopte de metro en stapte ik uit. Direct daarop kwam een vrouw recht op mij af, omhelsde me, kuste me,  huilend en stralend. We konden elkaars taal niet verstaan, maar onze harten raakten elkaar!”

Start typing and press Enter to search