“God wees de weg”

Ruim tien jaar op weg met God, hoe vat je dat samen? De avonturen, de uitdagingen, mooie en moeilijke momenten. God wees de weg, voorzag in alles wat we nodig hadden en was er altijd bij.

Nog voordat we elkaar leerden kennen, hadden we allebei het verlangen om naar het buitenland te vertrekken. In eerste instantie wilden we iets met onze opleiding doen, maar gaandeweg maakte God duidelijk dat Hij andere plannen voor ons had. Nu we terugkijken, zien we dat we moesten leren om echt op Hem te vertrouwen. Het gaat erom dat je beschikbaar bent, niet of je jezelf nu zo geschikt vindt. Zo vertrokken we, na een jaar Bijbelschool, begin 2009 naar Thailand. In onze uitzenddienst warden we bemoedigd vanuit Jozua 1:9, “Wees sterk en moedig, schrik niet en wees niet ontsteld, want de Heere, uw God, is met u, overal waar u heen gaat“. Na jaren voorbereiding keken we er naar uit, maar toch was het moeilijk om onze familie, vrienden en ons veilige wereldje achter te laten.

We begonnen met een jaar taalstudie in centraal Thailand. Pas een paar weken voordat we klaar waren werd duidelijk dat we zouden vertrekken naar Nong Rua; een onbereikt gebied in Isaan, het landelijke noordoosten van Thailand. Er was daar nog geen kerk, maar we hadden gehoord dat er één gelovige vrouw woonde. We vertrokken met een auto vol spullen, zonder dat we wisten waar we precies terecht zouden komen. Maar de Heere God bevestigde onze weg en deze ene gelovige vrouw bleek later onze overbuurvrouw, oma Bua, te zijn. Al acht jaar was zij de enige gelovige in een gebied van bijna 100.000 mensen! Vanaf het begin stonden de mensen open voor wat we hadden te vertellen. Ons Thai was nog gebrekkig, maar de mensen waren gelukkig erg geduldig. Oma Bua nam elke zaterdagavond haar vriendinnen mee naar de Bijbelstudie in onze huiskamer. Op een avond haalde Grea het woordje muis en slang door elkaar en de dametjes sprongen op tafel van schrik. Toen het maar een muis bleek te zijn konden we er samen hard om lachen.

Ondanks hun interesse was het een grote stap voor veel mensen om christen te worden. Vooral het breken met de rituelen van voorouderverering bleek een groot struikelblok. ‘Je hebt vast een armetierige begrafenis en niemand zal voor je zorgen als je er niet meer bent‘ zeiden ze tegen oma Bua. Leven en werken op het zendingsveld voelde dan ook vaak als vechten aan de frontlinie. De strijd om het behoud van mensen gaat niet zonder slag of stoot. Elke keer realiseerden we ons weer dat ons gebed en dat van onze achterban hierbij cruciaal is. Een man die had geholpen bij het opknappen van ons huis kwam als eerste tot geloof en liet zich samen met zijn vrouw dopen. Dit was een grote bemoediging voor ons; weer bevestigde God onze weg. Er begon zich een groepje te vormen en met elkaar leerden we wat het betekent om als Isaanse mensen God te dienen en er voor elkaar en onze medemens te zijn. Mensen kwamen tot geloof, mensen vielen weer terug, maar God bouwde Zijn kerk.

We hadden het op ons hart om mensen te bereiken die nog nooit het Evangelie hadden gehoord. In vaak afgelegen dorpjes zochten we naar mensen die de Heilige Geest had voorbereid. Tegelijkertijd werd duidelijk dat we deze taak niet alleen konden doen. Het is essentieel dat gelovigen in Thailand zelf het Goede Nieuws gaan doorvertellen. We probeerden daarom zoveel mogelijk gebruik te maken van methoden die lokale gelovigen makkelijk konden overnemen. Met name story telling (Simply The Story) heeft ons geholpen om op een laagdrempelige manier mensen te vertellen over God. Veel van de mensen die tot geloof komen zijn laaggeschoold. Het letterlijk aanleren van de Bijbelverhalen helpt hen om, in de gemeente of in hun omgeving, van hart tot hart te kunnen spreken over Gods Woord.

Een kerk is geen eenmanszaak. We hebben gezien dat God op het gebed mensen bij elkaar brengt en zo Zijn Koninkrijk bouwt. Op een dag klopten broeder Peter en zuster Ana bij ons aan. Terwijl wij met onze achterban al jaren baden dat de kerk voortgezet zou worden door lokale leiders, hadden zij al jaren gebeden dat er een kerk mocht komen Nong Rua, hun geboortedorp. In de tussentijd had God hen voorbereid op de taak die voor hen lag. Vorig jaar kwam dan ook het moment dat wij moesten besluiten wat we gingen doen: naar een nieuw gebied in Thailand of terug naar Nederland? Na veel denken en bidden hebben we besloten om voorlopig terug te gaan en in Nederland onze roeping een nieuwe invulling te geven. Ook in deze tijd heeft de tekst uit Jozua 1:9 ons weer bemoedigd. De stap om terug te gaan is niet makkelijk, maar God blijft bij ons en bij onze broeders en zusters in Nong Rua.

David en Grea van der Lee (met Joshua, Judah, Hadassah en Gideon) – in 2017 teruggekeerd uit Isaan, Thailand

Neem contact op

Heb je een vraag? Laat het ons weten via de e-mail. Wij beantwoorden je e-mail zo snel mogelijk!