Geven en ontvangen

Afgelopen zomer ben ik samen met een groep mensen naar de Filipijnen geweest. We waren uitgezonden door de PKN in Rhenen om een gemeente in Manila te ondersteunen: de Lord Of Life Christian Fellowship. Deze gemeente heeft drie locaties die alledrie in of rond metropool Manila liggen. In de drie weken dat we er waren, hebben we bij elke kerk tijd doorgebracht.

De reiservaring die we hadden, liep erg uiteen per persoon. Zo zat er in onze groep een echtpaar dat al veel jaren als zendelingen in het buitenland had doorgebracht, maar voor mij was het de eerste keer buiten Europa. Een reis naar de Filipijnen is dan natuurlijk niet niks. Ik had ook niet echt een idee wat ik me concreet moest voorstellen bij de cultuur en het land, ondanks de training en lessen die we hadden gehad: de echte kennismaking met de Filipijnen komt natuurlijk in het land zelf. Toen we vrijdagnacht om ongeveer half één de eerste stap buiten het vliegveld zetten, was het eerste wat me opviel de plakkerige, drukkende lucht, waar ik ook na drie weken nog niet helemaal aan gewend zou raken. Het tweede opvallende was het verkeer. We kwamen er midden in de nacht aan, maar kwamen in een file terecht toen we op weg waren naar het World Team Guest House. Dat wordt gerund door Ate Nona en Kuya Ton Ton, twee ontzettend toegewijde mensen. Zij hebben ons midden in de nacht opgehaald en opgevangen in het Guest House, en ze zijn tijdens ons verblijf in de Filipijnen heel behulpzaam geweest. De eerste paar dagen hebben we vooral bij hen doorgebracht, om rustig bij te komen van de reis en op een goede manier te wennen aan het land. Het tweede deel van die eerste week splitste de groep in tweeën, elk naar een locatie van LOLCF: een deel naar Carissa in de provincie Bulacan en een deel naar Doña Carmen (Manila). Ik zat bij de laatste groep en ik was vooral onder de indruk van onze gastvrouw: Ate Cita. Zij is een vrouw die naast drie tanden een heleboel van Gods liefde bezit. Hoe weinig ze zelf ook had, ze heeft er alles aan gedaan om ons een goede tijd te geven. Dat bleek ook aan het eind van onze reis. Omdat wij weggingen, werd er door LOLCF een feest georganiseerd. Er waren bijzonder veel mensen, omdat Timos, onze reisleider,  alle drie de kerken had uitgenodigd. Ate Cita was tijdens dat feest niet bezig met gezelligheid en alle mensen die er waren, maar ze gaf buiten straatkinderen te eten.

Iets anders dat niet alleen de chaos, maar ook de schoonheid van de Filipijnen illustreert, is de medische missie die we twee keer hebben georganiseerd: allebei de keren in een kerk van LOLCF. De bedoeling was om de allerarmsten uit te nodigen zodat we hen medische hulp konden bieden, maar hen tegelijk ook konden vertellen van God door middel van evangelisatie-armbandjes. Het was een drukte van jewelste, alles liep door elkaar heen en er werden kiezen getrokken bij het leven, maar wat was het mooi om te zien hoe hard iedereen werkte en hoe duidelijk Gods warmte aanwezig was.

Als ons na de reis werd gevraagd wat we het meest indrukwekkende vonden aan de Filipijnen, werden er meestal twee dingen geantwoord: het eten en de mensen. Ze hebben nog verbazingwekkend veel met elkaar te maken: het eten in de Filipijnen is vooral belangrijk vanwege de mensen, het samenzijn. Filipino’s – en dan vooral degenen die ik heb ontmoet – vinden het belangrijk om te geven: Gods liefde, eten, aandacht, heel veel groepsfoto’s, nog meer eten, nog meer van Gods liefde. We kwamen naar de Filipijnen om Gods liefde te geven, maar kregen dat nog meer terug van de Filipino’s zelf. Een zendingsreis als deze lijkt voornamelijk te gaan over geven (liefde, aandacht, geld), maar het is misschien vooral een kwestie van ontvangen.

Neem contact op

Heb je een vraag? Laat het ons weten via de e-mail. Wij beantwoorden je e-mail zo snel mogelijk!