Gebruikt God ‘gewone’ mensen?

De lichten doofden, het geluidssysteem kraakte en moeders probeerden hun spraakzame kinderen stil te krijgen. Mensen gingen zitten en draaiden hun hoofd om een eerste glimp te kunnen opvangen van de eregasten: werkers die door onze kerk zouden worden uitgezonden om het Evangelie te verspreiden. “Evan!”, fluisterde ik tegen mijn toenmalige vriend (nu echtgenoot) toen ze naar voren liepen, “Dat zijn echte zendelingen!”

Op mijn achttiende had ik nog nooit een zendeling ontmoet en ik wist niet wat ik kon verwachten. Hoe zouden ze er uit zien? Zouden ze stralen van Gods glorie?
De man en vrouw die vooraan stonden in de allereerste uitzenddienst die ik meemaakte, leken zo… gewoon. Geen halo’s van licht. Maar wat ik wel zag was dat zij vrede en vertrouwen in God uitstraalden. Hun verhalen over Gods redding, genezing, voorzienigheid en trouw fascineerden me. Ik voelde me geïnspireerd om deel te nemen aan Gods werk in een ander land. Als de Heer zulke mensen in Zijn buitengewone plan zou kunnen gebruiken, zou hij mij dan ook niet kunnen gebruiken?

Als jonge tiener overwoog ik om voor een korte tijd in het buitenland te werken in een zendingsproject. Tijdens een christelijk zomerkamp daagde een spreker ons uit om na de middelbare school “tienden van je leven” te geven. Hij bedoelde dat je twee jaar zou kunnen meewerken in een andere cultuur, zodat je op 20-jarige leeftijd twee jaar (10%) van je leven zou hebben gewijd aan het fulltime dienen van de Heer.
Ik vond dit een geweldig idee. Dus toen ik thuiskwam van het kamp, kondigde ik mijn moeder aan dat ik niet naar de universiteit zou gaan, maar naar het zendingsveld. Meteen antwoordde ze dat ik na de middelbare school naar de universiteit zou gaan. Einde discussie. Dus zette ik “zending” uit mijn gedachten. Ik dacht dat het sowieso voor ‘Super Christenen’ was, en ik was maar heel gewoon.

Maar toen ik student werd, trok de Here mijn hart opnieuw naar cross-culturele evangelisatie. Elke week onderwees onze christelijke campusdirecteur over Gods hart voor de volken; het thema dat door de Bijbel loopt van Genesis tot Openbaring. Deze waarheid haakte zich in mij vast: de Here verlangt ernaar dat mannen en vrouwen uit elke bevolkingsgroep op aarde Hem zullen kennen, en dat zij vrij zijn om Hem te aanbidden. Maar zoveel mensen hebben zelfs nog niet voor een eerste keer gehoord dat God hen heeft geschapen en van hen houdt. Hoe meer ik hierover nadacht, hoe meer het in mijn hart ging branden. Ik kon niet inactief blijven toekijken.
Dus ik bad: “Heer, ik weet niet zeker wat Uw wil voor mijn leven is. Ik weet niet of ik een zendeling moet zijn in een ver land. Maar als dat is wat U wilt, als U zelfs een gewoon iemand als ik kunt gebruiken, dan ben ik bereid.”

Voor mijn man was zendeling worden duidelijk gekoppeld aan een moment toen de Heer hem naar het zendingsveld riep. Ik heb nooit een duidelijk roep ervaren: “Ga!”, maar ik hoorde ook geen duidelijke oproep: “Blijf thuis”.
Ik merkte dat ik niet alleen bereid was, maar ook meer ging verlangen om het Evangelie te brengen aan hen die het nog niet hebben gehoord. We wisten nog steeds niet waar God ons naartoe zou leiden, en hebben ons na de universiteit in vertrouwen aangemeld voor een seminarie. God is altijd trouw geweest om de volgende stap aan ons te onthullen en te voorzien in wat we nodig hadden om deel te kunnen uitmaken van Zijn wereldwijde plan.

Soms kan ik nog steeds niet geloven dat ik een ‘echte zendeling’ ben, zoals die bijzondere zendelingen die ik vele jaren geleden voor het eerst ontmoette. Ik ben zo dankbaar dat God me meer heeft gegeven dan alleen die twee jaar die ik eerst van plan was na de middelbare school. Wat een voorrecht om de hoop van Jezus Christus te brengen naar de mensen in Japan!

Geschreven door Audrey Eusey, uitgezonden door OMF USA.

Neem contact op

Heb je een vraag? Laat het ons weten via de e-mail. Wij beantwoorden je e-mail zo snel mogelijk!