Zomer 2009 zijn drie jongeren vanuit België voor een maand naar Azië gegaan. Naar landen als: Taiwan, Maleisië en Myanmar. Sophia is meegegaan met het Nederlandse team naar Myanmar. Ze beschrijft hoe ze deze ervaring heeft beleefd.

Na enkele dagen in Bangkok te zijn verbleven om te acclimatiseren en een oriëntatie op land en cultuur, namen we op 22 juli 2009, om 05.00 uur ’s morgens, de taxi naar de luchthaven van Bangkok. Nog even en dan vlogen we naar ons land van bestemming MYANMAR! Ik had gehoord dat alles in verband met communicatie gecontroleerd wordt. Echt anders dan in ons België landje, maar ondanks dit alles had ik toch zo’n rust en vreugde in mij. Toen ik door mijn vliegtuigraampje keek, zag ik de pagodes (boeddhistische tempel) al schitteren in de zon.

Twee weken Rangoon
In Myanmar was alles zo anders. Het eten, de taal, de geuren op straat, maar we hadden ons goed aangepast. In Rangoon draaiden we twee weken mee met een Nederlands koppel dat in Myanmar werkt. Daarna reisden we een week door het land. We kregen eerst wat uitleg over de cultuur van Myanmar, wat je zeker wel en niet moet doen. Ook leerden we wat Birmese woorden, voldoende om ons in de stad te behelpen. Een voorbeeld:
Minga la ba: goede morgen, avond, middag
Jeshu dim badé: bedankt
Ma hopa boe: nee
Sjo pay ba: doe de prijs naar omlaag
Niet zo eenvoudig hé.

Crazy race !!!
We mochten op een creatieve manier kennis maken met Rangoon/Myanmar. We werden twee aan twee er op uitgestuurd met een kaart en een beetje geld. We kregen allerlei opdrachten: een trein naar de markt nemen, ‘moginca’ een typisch birmees ontbijt nemen. Een van de opdrachten was ook om ons met zoveel mogelijk verschillende soorten voertuigen te verplaatsen in een vreemd land en vreemde stad.
Omdat ik er Aziatisch uitzie, dachten de bewoners dat ik Birmees was. Dus gingen ze allemaal in het Birmees tegen mij praten. Dat vond ik soms echt lastig, maar ja niets aan te doen, vlug even Birmees leren. Ons dagje was gevuld met opdrachten en in de namiddag werd het een race tegen de klok en tegen elkaar om als eerste op de afgesproken plaats te zijn. FUN verzekerd!

Engelse les
Ons doel in Rangoon was Engelse les geven. We draaiden mee met een team dat daar Engelse les geeft. De Engelse leerkrachten zijn christen, maar de studenten die komen zijn meestal Boeddhistisch of Hindoe. Driemaal mochten we een lesprogramma samenstellen. Wel kregen wij wat tips, maar waren verder vrij om te doen wat we wilden. Zo hadden we het o.a. over Zacheüs en speelden we het verhaal uit in een drama stukje, lazen we Bijbelverhalen voor, deelden we getuigenissen en leerden we liedjes aan. De laatste keer hebben we zelf een spelcircuit in elkaar gestoken met een puntenlijst. Ze vonden dat allemaal heel leuk en waren allemaal heel enthousiast. Tijdens een Engelse les waren er soms wel 40 à 50 studenten. Je zult nu wel denken wat heeft dat men Engelse les te maken? Wel voor hen is het belangrijk dat ze Engels horen. Vandaar het Bijbelverhaal, en dat ze het uitgebeeld zien … het drama stuk. Meestal gingen we na een Bijbelverhaal in kleine groepjes van 7 tot 8 zitten. In onze groepjes stelden we vragen over het Bijbelverhaal en vragen die bij het thema hoorden (vreugde en Zacheüs). De jongeren lieten ons echt een stukje van hun cultuur en van hun hart zien. Ze waren zo open. We konden soms echt serieuze gesprekken met hen hebben. Ons gebed is dat God nu verder in hun hart en in hun verdere levens werkt.

Bagan
Na twee weken Rangoon zijn we met de bus naar Bagan gereden. Daar hebben we ons vooral gefocust op het Boeddhisme. Onze contactpersoon gaf ons bergen informatie en interessante studies over het Boeddhisme en de invloed ervan op de mensen in het land. In Bagan deden we vooral gebedswandelingen in de pagodes. Het is een schrijnend beeld om te zien dat mensen oprecht knielen en geld offeren aan een van hout en steen gemaakte Boeddha beeld. Ik ben me meer gaan realiseren dat het Boeddhisme een lege religie is. De mensen zijn moe, angstig, onderdrukt en hopeloos op zoek naar iets wat hun leven zin kan geven. Op een keer gingen we naar Mount Popa. Dat is de berg waar alle beschermgeesten van Myanmar een woonplaats hebben (in totaal 37). We zijn al biddend de berg opgegaan. Toen we boven op de berg waren, zagen we allemaal mensen die eerbiedig knielden voor hun beschermgeest en voor Boeddha. Dan ga je pas echt goed realiseren met wat voor een doel je hier bent en wat voor een vrijheid wij in Jezus hebben. Op onze reis namen we Micha 4 mee, een tekst die voor ons een bemoediging was.

Deze reis was echt gezegend. We werden beschermd en hebben de aanwezigheid van Jezus in ons team sterk ervaren! Iedereen heeft deze reis op een andere manier ervaren, maar ik denk dat we het over een ding allemaal eens zijn “GOD WAS IN CONTROL”.

Sophia Lannau
Serve Asia 2009

Start typing and press Enter to search