Waar begin ik? Mijn reisverhaal naar Taiwan met OMF is niet op één twee drie verteld dus ga ik proberen de hoogtepunten ervan eruit te halen. 

Het was eerst een strijd of ik dan al wel met deze reis zou meegaan. Ik was zeer laat met mijn aanmelding, maar God had mij duidelijke tekens gegevens dat ik deze reis moest doen. Een extra wonder was dat ik een 3 tal dagen voor mijn reis nog € 200,-  te kort kwam. De laatste zondag voor ik naar Taiwan vertrok, werd er in mijn kerk voor mij gebeden (niet wetende dat ik nog geld tekort kwam). Na de dienst kwamen er enkele mensen spontaan mij geld geven. Toen ik dezelfde dag nog naar mijn bankrekening keek,  was er ook nog een extra € 100,-  gestort door een vriendin die echt het gevoel had gekregen om zoveel te geven. Ik had genoeg om te vertrekken. Wat een zegen en bevestiging!

Wat mij toch wat zorgde baarde, was het helemaal alleen reizen naar Taiwan, waar onze OMF contactpersoon mij dan wel zou ophalen. Alles verliep vlotjes, maar toen ik al enkele uren aan het vliegen was, kreeg ik plots een zeer eenzaam gevoel: ‘waarom ga je helemaal alleen naar ginder? Je gaat ginder niets kunnen doen’. Dit waren de negatieve gedachten die door men hoofd spookte. Ik wou meteen terug naar huis, maar vlak daarna kreeg ik een heel rustig, vredig gevoel. Toen ik dan in Hong Kong geland was (tussenstop) en van de ene ‘gate’ naar de andere liep, kreeg ik het zeer bijzondere gevoel dat Jezus (net als een vriend) naast mij liep en dat gaf mij een heerlijk gevoel!

Aangekomen in Taipei (hoofdstad van Taiwan) wachtte Kat (coördinator van Serve Asia) mij op aan het hoofdstation.
Niet veel later kwamen de andere dames aan met wie ik de komende 3 weken zou optrekken. Annika (Duitsland), Solveigh (Noorwegen), Sarah (Schotland) en Jessica (Canada). God had ons team echt samengesteld, dat merkte ik meteen, we vulde elkaar aan (met o.a. onze talenten) waar nodig en het lukte prima om samen te leven. Tenslotte kende we elkaar totaal niet.

Eerst kregen we daar een briefing van de cultuur, wat we precies zouden doen. We hoorden verhalen van andere zendelingen. De eerste week hielpen we mee met een kinderkamp dat doorging op een plaatselijke school. Van ons team werd er verwacht om met de kinderen tijd te spenderen, hun liefde te tonen en wat Engelse woordjes aan te leren. Het was een gezegende tijd waar de kinderen vast een mooie herinnering aan hebben en ook geleerd hebben dat ze heel waardevol zijn!

De tweede week gingen we de ‘shopworkers’ bezoeken en vooral evangeliseren daar. In Taiwan heb je grote warenhuizen die meestal tot heel laat open zijn, de mensen die daar werken hebben vaak enorme schulden. Als het een slechte verkoopmaand is, moeten zij zelf het tekort bijleggen! Kan je dit voorstellen! Nadat we een paar zinnen Taiwanees hadden geleerd, mochten we mee om aan die mensen een uitnodiging te geven om naar de kerk te komen of samen te komen op een locatie vlakbij dat warenhuis (bv. in de KFC). Daar konden we praten over hun dag en om over Jezus te vertellen. Elk van ons team mocht naar een avondgroepje gaan. Ik ging naar een Slushie bar- meeting. Daar mocht ik mijn getuigenis geven en kon ik enkele ‘shopworkers’ bemoedigen.

Ik vond het een eer om deze mensen allemaal te mogen ontmoeten en onze geestelijke familie in verre landen te gaan bemoedigen en kijken hoe God daar werkt, voor mij was het een zeer geslaagde en gezegende reis!

Mindy Boswell

Start typing and press Enter to search